مائده‌های زمینی: آندره ژید

در ستایش شادی...

درباره نویسنده

آندره ژید، نویسنده نام‌دار فرانسوی، که مدت نیم قرن حضوری نمایان در عرصه‌ی ادب فرانسه داشت، در سال ۱۸۶۹ در پاریس به‌دنیا آمد. ژید در کودکی به‌دلیل بیماری نتوانست به‌طور منظم به تحصیل در مدرسه بپردازد اما در خانه به تحصیل ادامه داد. در پانزده سالگی عاشق مادلن روندو شد و با او ازدواج کرد. آندره ژید فعالیت ادبی خود را در بیست و دو سالگی (۱۸۹۱) آغاز کرد و چون به لحاظ مالی تأمین بود و نیازی به کار کردن نداشت توانست با فراغ بال به نوشتن بپردازد. در ابتدا تحت تأثیر اطرافیان به مکتب سمبولیسم (نماد گرایی) روی آورد اما طولی نکشید که زندگی درونی انسان‌ها را موضوع آثار خود قرار داد و کوشید تا از خواست‌ها، نیازها، اضطراب‌ها، ضعف‌ها، توانمندی‌ها، و پیچیدگی‌های روح بشر پرده بردارد. آثار ژید با بیش از شصت عنوان همه‌ی انواع ادبی را از روایت، رمان، نمایش‌نامه، خاطرات، زندگی‌نامه، سفرنامه را شامل می‌شود. او در سال ۱۹۴۷ جایزه نوبل را از آن خود کرد و در سال ۱۹۵۱ چشم از جهان فرو‌بست.

مائده‌های زمینی

آندره ژید معتقد است که مهم‌ترین اصل برای هر کسی آنست که به‌رغم همه‌ی ابهامات و چندگانگی‌هایی که در درون خود سراغ دارد، با خویشتنِ خویش صادق باشد. سرتاسر مائده‌های زمینی، گواه این مدعاست. مائده‌های زمینی ثمره تحولی است که پس از سفر به آفریقا در روحیات ژید اتفاق افتاد. این کتاب در ستایش خوش باشی و شادمانی است و پیوسته مخاطبان خود را به صید «کبوتر وحشی شادی» فرا می‌خواند. ژید معتقد است که شادی به چشم نایاب‌تر، دشوارتر و زیباتر از اندوه جلوه کرده است و هنگامی که بدین کشف نائل شدم، که شاید مهم‌ترین کشفی باشد که بتوان در طول زندگی بدان نائل شد، شادی برایم نه‌تنها نیازی طبیعی به شمار آمد بلکه به تعهدی اخلاقی بدل گردید. در سراسر کتاب مائده‌های زمینی سخن از عشق می‌رود. شاید بتوان این کتاب را به یک معنی اثری عرفانی به شمار آورد که نویسنده آن فارغ از همه قید و بندها، عشق به هستی را با دوست داشتن آفریدگار مترادف می‌داند و خدا را در تمام جلوه‌های هستی متجلی می‌بیند.

از متن کتاب

«کاش عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه که می‌نگری»

«هرجا که نمی‌توانی بگویی چه بهتر، بگو عیبی نداره. در این گفته نویدی بزرگ برای خوشبختی وجود دارد»

«اعمال ما وابسته به ماست. همچون پرتو فسفر از فسفر، راست است که درخشش و شکوه ما از این اعمال است. اما این امر صورت نمی‌پذیرد، مگر به بهای فرسایش ما»

بدون نظر

نظر دادن