احساس عشق مزه‌ی آب را شیرین‌تر می‌کند

به نظر شما عشق چه مزه‌ایست؟

بر‌اساس تجربه‌های اخیر دانشگاه سنگاپور، کمی احساس عشق بر مزه‌ی خوراکی‌ها تأثیرگذار بوده و پیش‌غذاها و وعده‌های غذایی شما را خوشمزه‌­تر می­‌کند. احساس ما و ارتباط آن با کلمه عشق با خود شیرینی به همراه می‌آورد. هم‌چنین فکر‌کردن درباره‌ی رمان­‌های عاشقانه، قطعه‌های موسیقی عاشقانه و … ما را درباره‌ی خوشمزه‌ترشدن مزه غذاها و نوشیدنی­‌هایی که میل می‌کنیم آگاه ­­­می­‌سازند.

در مطالعه اول از داوطلبان پرسیده شده بود که احساساتی چون عشق و حسادت چگونه می‌توانند با مزه‌های مختلف نظیر شیرینی، تندی، ترشی، تلخی در ارتباط باشند؟ در مطالعه دوم، افکار افراد با این سوال بررسی شد که:

«اگر عشق را طعم‌دار فرض کنیم، از دید شما عشق چه مزه­‌ای خواهد بود؟»

افراد جواب این دو سوال را به روی کاغذ می ­نوشتند.

افرادی که درباره­‌ی عشق نوشته بودند، مزه‌ی شیرین بیش­تری را حس کرده و می­‌چشیدند.

سپس، نوبت گروه جدیدی از افراد رسید که قبل از خوردن آب­نبات ترش‌و‌شیرین و شکلات تلخ، یکی از دو احساس عشق یا حسادت را داشتند. از بعضی افراد خواسته شده بود تا درباره­‌ی تجربه­ شخصی حسادت عاشقانه بنویسند، از عده‌ای هم خواسته شده بود تا درباره­‌ی مفهوم عاشقانه این کلمه، عشق، بنویسند. گروه تحت کنترل هم ‌می‌بایست چند پاراگرافی درباره­‌ی مکان‌های مختلف و برجسته سنگاپور می‌نوشت.

پس از این کار خود این افراد مزه­‌ی خوراکی‌ها را مورد ارزیابی قرار دادند. افرادی که درباره­‌ی عشق نوشته بودند، خوراکی‌های خود را شیرین‌تر از دو گروه دیگر توصیف کردند. گروهی که درباره‌ی حسادت می­‌نوشتند مزه‌ی تلخی یا ترشی آب­نبات خود را بیش­تر از شیرینی چشیده بودند، اتفاقی که بر خلاف سوال‌های پرسیده شده در بررسی اولیه، حاکی از نتیجه‌ی دیگری بود.

در مرحله‌ی بعد، گروه دیگری تحت عنوان «آزمایش ذائقه برای یک محصول جدید» به تحقیق وارد شدند. این محصول در حقیقت آب مقطر بود. مراحل بالا برای این گروه جدید هم تکرار شد؛ عده‌ای از عشق نوشتند و تعدادی از حسادت! اما گروه کنترل این‌بار در رابطه با خوشحالی نوشتند. برخلاف حسادت و خوشحالی، فکر‌کردن درمورد عشق، آب مقطر بی‌مزه را برای این افراد شیرین‌تر کرده بود.

اما چرا؟ محققین در این‌باره فرضیه­‌ی چگونگی ارتباط فعالیت مدار پاداش­‌های عصبی مرتبط با احساس عشق و مزه‌ی شیرین را مشخص می‌کند. بر پایه‌ مطالعات انجام شده، قشر کمربندی قدامی قسمتی از مغز است که نقش مهمی در پیش­‌نگری پاداش­‌های عصبی ایفا می­‌کند. این بخش از مغز، هم با نگاه­‌کردن به عکس­‌های عاشقانه و هم چشیدن مزه شیرین فعال می­‌گردد.

به نوشته­‌ی محققان: «بنابراین، زمانی که فردی احساس عشق را تجربه می‌کند، این قسمت از مغز واکنشی را از خود نشان‌می‌دهد که هنگام دریافت مزه‌ی شیرینی به‌وجود می‌آید؛ واکنشی که می‌تواند حتی بدون وجود خود آن ماده‌ شیرین (به‌طور مثال، شکلات) پدید بیاید.»

شاید نتیجه ساده‌تر این‌ باشد که، تنهایی احساس ناخوشایندی برای انسان است؛ چنین فردی نه‌فقط به مرگ در تنهایی، بلکه دور بودن از دنیای مزه‌های جدید محکوم است.

بدون نظر

نظر دادن